πŸ§˜πŸ»β€β™€οΈ Yoga therapie verhalen:

Module 2: Het lichaam als verhalenverteller.

Oh jemig wat leer ik toch veel! Door met anderen te werken, de vragen die ze stellen en de bewegingen of het gebrek daaraan waar ze tegenaan lopen, die ons beide de verdieping in helpen.
Zelf blijven beoefenen is zo essentieel! Kijken, voelen en luisteren, nog meer dan voorheen.

De laatste tijd, bij mijn eigen beoefening met de meest basic bewegingen ben ik erachter komen dat er toch nog van alles beweegt wat niet hoeft, zonder dat ik dat echt door had. En ik vind mezelf toch echt best lichaamsbewust. Dat ben ik ook zeker, maar deze verdieping brengt weer nieuwe lagen naar voren. Een spanning die al heel lang in mijn buik zit, die ik nu meer gelinkt voel met mn rug en middenrif (waar ik allemaal geen β€˜last’ van heb en ook amper voel, maar die zeker wel invloed hebben op de spanning in mn schouders, nek en onderrug en mijn algehele gevoel van ruimte en welzijn) en de connectie tot de beweging van mn benen in relatie tot mn bekken. Het fysieke deel komt in mijn dagelijkse activiteiten ook steeds meer naar voren beginnen, inclusief een bijbehorend emotioneel element.

Ergens is daar dan een wens naar struisvogel politiek, een gevoel van ignorance is bliss, maar toch eigenlijk gewoon helemaal niet. Zodra ik door de poort van een laagje meer bewustwording ga, is er geen weg meer terug en gaat de ontdekkingsreis weer verder.

Vanochtend liep ik er tegen aan dat als ik op mn rug lig, met voeten op de grond en gebogen knieen, mn bekken beweegt wanneer ik mn voet op wil tillen. Ik dacht dat dat er een beetje bij hoorde, maar niet dus 🀯.
Een andere beweging waar bij bepaalde spieren totaal geen rol hebben, werken bij mij als een malle. Waarom🀨?! Echt geen idee, en waar kan ik de verzachting vandaan halen, zodat dat dus allemaal rustig mag blijven??
De uitdagingen en vraagtekens die ik bij mn clienten zie, die heb ik zelf ook gewoon.

Daardoor nu besloten 1 op 1 sessies te volgen bij mijn teacher, want er valt nog zo veel te ontdekken en dat hoeft allemaal niet alleen (dat is ook best nieuw voor mij, want ik ben best goed met ‘zelluf doen’). Dat zal me ook enorm gaan ondersteunen tijdens het opleidingstraject wat eind juli weer verder gaat.
Het gevoel van verwarring met mezelf is aan het groeien, ondanks dat wanneer ik met anderen werk ik aardig helder heb wat er gebeurt (denk ik πŸ˜…).
Het lichaam is toch echt een magisch mooie verhalenverteller!


Module 2: The body as a storyteller.

Oh my, I’m learning so much! By working with others, the questions they ask and the movements or lack thereof they encounter, both of which help us deepen our awareness and practice.
Continuing my own is so essential! To look, feel and listen, even more than before.
Lately, in my own practice with the most basic movements, I have found that there are still things that move that don’t have to, without really realizing it. And I consider myself quite body conscious. Which I am, but this profoundisation is uncovering new layers. A tension that has been in my stomach for a long time, which I now feel more linked to my back and diaphragm (which I don’t suffer from and hardly feel, but which certainly influence the tension in my shoulders, neck and lower back and my overall sense of space and well-being) and the connection to the movement of my legs in relation to my pelvis. The physical part is also starting to emerge more and more in my daily activities, including an associated emotional element.

Somewhere there is this desire to stick my head in the sand, a sense of ignorance is bliss, whichin the end really isn’t true at all. As soon as I go through the portal of a layer of more awareness, there is no turning back and the journey of discovery continues.
This morning I ran into the fact that when I lie on my back, with feet on the floor and knees bent, my pelvis moves when I want to lift my foot. I thought that was part of the movment, but apparently it’s not 🀯.
Another movement in which certain muscles have no role at all, I have mine firing like crazy. Why🀨?! Really no idea, looking for where the softening could come from, so that it can all remain calm.
The challenges and question marks that I see in my clients, I also have them myself.
As a result, I have now decided to follow 1 on 1 sessions with my teacher, because there is still so much to discover and I don’t have to do all of it on my own (which is also quite new for me, because I am pretty good at ‘doing it on my own’). That will also support me enormously during the training process, which will continue at the end of July.
The sense of confusion with myself is growing, although when I work with others I have a pretty clear picture of what is happening (I think πŸ˜…).
The body really is a magically beautiful storyteller!

Leave a comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: