Yoga therapy verhalen: blog 4

[English below]

Post module 1 integratie: Schrap zetten en liefde

Na zo’n intensieve week is het altijd weer even afkicken en op zoek gaan naar hoe hiermee verder te gaan. Mijn ochtend practice, die wat dynamischer was de afgelopen maanden, omdat ik verder fysiek niet heel actief was, werd weer verzacht en vertraagd door de ervaring van de training. Hoe groter en complexer de beweging, hoe moeilijker het wordt om de yellow lights en compensaties die ik maak waar te kunnen nemen. En vanwege mijn toch wel indrukwekkende ervaring van mijn lichaam en alle verbindingen daarbinnen tijdens de training, bleef ik ook nieuwsgierig naar hoe dat verder zou gaan.

Ik vind het zo mooi om te merken dat ik nu ineens weer veel meer mijn aandacht bij mijn beoefeningen kan houden. Waar ik eerst mijn yogariedeltje deed terwijl mn gedachten alle kanten op konden gaan, ben ik nu weer echt aanwezig en waarnemend.

Ongeveer een week na de training was ik buiten om mijn practice te doen. We hadden net 4 dagen pittige Levante gehad (een wind die hier de hele dag en nacht door keihard kan waaien) en die had mijn nachtrust aardig verstoord. Ik zat daardoor niet heel lekker in mijn vel, al genoot ik intens van de rust die was wedergekeerd. Ik besloot wat staande bewegingen te doen en merkte hoe mijn lichaam zich schrap zette. Ik deed een vooroverbuiging, met gespreide benen en probeerde daarbij mijn armen helemaal ontspannen te laten. Klinkt makkelijk, maar dat was het op dat moment dus niet. Na dat met grote verbazing onderzocht te hebben ging ik op de grond liggen om verder waar te nemen.
Er kwam van alles voorbij in mijn hoofd over hoe ons wordt verteld ons schrap te zetten in het vliegtuig bij geval van neerstorten. Hoe vaak ik hoor van; nog even doorbijten, tanden op elkaar, en meer energetisch hoe je jezelf moet beschermen. Ik voelde mijn lichaam en merkte hoe sterk dat ingebed is in mijn lijf. Geen grote verkrampingen maar subtieler. Niet volledig ademen, lichte spanningen op verschillende plekken die nu het gevoel en beeld gaven van ineen krimping en onzichtbaar willen/moeten zijn. Tot een stuk van bestaansrecht waarvan ik het gevoel kreeg dat ik dat een hele poos maar weinig gevoeld heb. Het verdriet wat daarmee boven kwam drijven, terwijl ik mijn lijf ietsje zachter voelde worden, omdat het erkent werd en mijn lijf een diepe ademhaling kon nemen.

Het inzicht van hoe averechts het schrap zetten werkt.. Hoe belangrijk het is om zacht te kunnen zijn. Hoe ik vanuit de tai chi heb geleerd dat je je niet schrap moet zetten, omdat dat je rigide en onstabiel maakt. En hoe je juist de energie van de beweging of de impact accepteert, door beweegt en teruggeeft, en hoe sterk je dat maakt. Hoe juist kwetsbaarheid en zachtheid de mooiste verbindingen creëert tussen mensen. Hoe zachtheid naar jezelf, in beweging en gedachte, de ervaring van liefde vergroot. En hoe het tegenovergestelde ziekte en ongemak creëert. Alles is beweging, altijd. Zelfs to ver na je laatste ademhaling blijft alles doorbewegen.

Zo kwam ik dus van yellow lights en kleine bewegingen in toch wel grote levensstukken in mezelf terecht. Het verdriet en de verademing. De fysieke lichamelijke beweging die andere lichamen (emotionele, energetische etc) in beweging zet.
Zoals Susi zei, nadat een medestudent vroeg wat het ene ding zou zijn dat we uit deze training mee zouden mogen nemen: ‘dat het allemaal neerkomt op Liefde’.


Post module 1 integration: Bracing and love

After such an intensive week, there is always a bit of detoxing and looking for how to continue with this. My morning practice, which was a bit more dynamic in recent months because I was otherwise not very physically active, was softened again and slowed down by the experience of the training. The bigger and more complex the movement, the harder it gets to notice the yellow lights and compensations I make. And because of my extensive experience of my body and all the connections within it during the training, I also remained curious about how that would develop.

I feel it is great to notice how much more aware I am again during my practices. Where I before was in a more doing place with  thoughts going through my mind, I am now again much more present and observing.

About a week after the training I was outside to do my practice. We had just had 4 days of intense Levante (a wind that can blow very hard here all day and night) and it had disrupted my night’s sleep quite a bit. As a result, I was not feeling particularly happy, although I thoroughly enjoyed the peace that had returned. I decided to do some standing movements and noticed my body bracing. I did a wide legged forward bend, while trying to let my arms completely relax. Sounds easy, but it wasn’t at the time. After examining that with great amazement, I lay down on the ground to observe further.
All kinds of things passed through my mind about how we are told to brace ourselves on the plane in the event of a crash. How often hear to; just keep going, gritting your teeth, and more energetically how to protect yourself. I felt my body and noticed how strongly that is embedded in my body. It doesn’t feel cramped, but more subtle. Not breathing fully, light tensions in different places that now gave the feeling and image of contraction and wanting / having to be invisible. To a part of an existential right, that felt like it had been a bit absent for quite some time. The sadness that came up, while I felt my body soften a little, because it was acknowledged and the deep breath my body could take.

The insight of how counterproductive bracing works. How important it is to be able to be soft. How I learned from tai chi that you shouldn’t brace yourself because that makes you rigid and unstable. And how you absorb the energy of the movement or the impact, allow it to move through you and to give it back, and how strong that makes you. How vulnerability and softness create the most beautiful connections between people. How softness towards yourself, in movement and thought, increases the experience of love. And how the opposite creates illness and discomfort. Everything is movement, always. Even well after your last breath, everything keeps moving.

So, I went from yellow lights and small movements, to quite large philosophical life questions. The sadness and the relief. The physical bodily movement that moves other bodies (emotional, energetic, etc.).
As Susi said, after a fellow student asked what would be the one thing we should take from this training: “That it all comes down to Love.”

Leave a comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: